„— Proszę cię, siadaj. Będę z tobą mówić niedługo, ale zdaje mi się, że lepiej się wysłowię, kiedy usiądziesz.
Siadł naprzeciwko niej i czekał, co mu powie.
— Chcę cię prosić o łaskę — powiedziała, spoglądając na mego wielkimi, pełnymi wyrazu oczami.
— Mów czego chcesz, Lorenzo, a wszystko spełnię.
— Proszę cię o jedną tylko rzecz, która cię nic nie będzie kosztować, chyba tylko minutę czasu.
— Mów — powtórzył Balsamo z uśmiechem pełnym miłości, próbując domyślić się, o co go będzie prosić.
— Widzisz, że umieram ze smutku i nudy — zaczęła Lorenza. — Młodość moja przemija marnie, dni upływają mi na płaczu, a noce w lęku. Starzeję się w samotności.
— To twoja wina — rzekł Balsamo. — Sama niszczysz swoje życie.
— To prawda. I dlatego udaję się do ciebie... Mówiłeś, że jesteś prawdziwym chrześcijaninem, skoro więc jestem dla ciebie nieużyteczna, daj mi...
Urwała, badając, jakie wrażenie sprawiły na nim jej słowa, napotkała jednak tylko chłodne spojrzenie i zmarszczone brwi.
— Daj mi — powtórzyła r nie wolność, ale sposób, który by mi umożliwił oglądanie ludzkich twarzy 1 słyszenie, co mówią. Pozwól mi wyjść, chodzić, działać, czuć, że żyję.
— Przewidziałem to żądanie, Lorenzo — odparł Balsamo, biorąc ją za rękę — i wiesz, że od dawna tego pragnę. Ala wiesz także, że Althotas wynalazł kamień filozoficzny i pracuje nad eliksirem życia, że ja i moi przyjaciele chcemy odnowić i zreformować ludzkość. Za jedną z tych naszych tajemnic mogą mnie spalić na stosie jako czarnoksiężnika, a ty zagroziłaś, że użyjesz wszelkich środków, aby odzyskać wolność, i że skoro tylko ją odzyskasz, oskarżysz mnie przed panem de Sartines.“(11)